1. Kwestia higieny psychicznej.
Sposób w jaki myślimy ma kluczowy wpływ na nasz dobrostan. Chodzi dokładnie o to, jakie myśli wzbudzają nasze zainteresowanie, jakie myśli pociągają nas za sobą. W chorobie często jest tak, że uznajemy nasze myśli za rzeczywistość, zaburzone jest krytyczne podchodzenie do nich. Głosy i urojenia to przecież nasze myśli źle interpretowane.
Obserwowanie naszych myśli może być dobrym środkiem zapobiegawczym nawrotom. Jeśli potrafimy wyłapać moment, w którym zaczynamy myśleć magicznie, na przykład, że możemy mieć zdolność telepatii, czy też inną zdolność nadprzyrodzoną, wtedy łatwiej jest zatrzymać się i nie dać się ponieść tym tworom umysłu.
Kluczową kwestią w tym przypadku jest zbytnie przywiązywanie uwagi do własnych przeżyć, coś, co w buddyzmie nazywa się „ego”. Pozytywne myślenie o nas samych nie jest niczym złym, ale dawanie się ponieść uczuciu bycia wspaniałym, wyjątkowym i lepszym niż reszta może doprowadzić do choroby,. Podobnie jest z uczuciem odwrotnym- gdy zaczynamy myśleć, że jesteśmy nic nie warci i do niczego. Te oba stany zaczynają indukować w nas dużo emocji nad którymi z czasem trudno zapanować.
Moim zdaniem dobrą prewencją przed nawrotem choroby może być higiena psychiczna polegająca na mniejszym skupianiu się na sobie, mniejszym podążaniu za pozytywnymi i negatywnymi myślami. Zamiast tego można po prostu pozwolić im się wydarzać, bez absorbowania naszej uwagi.